Status

... ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ...
Τα ξαναλέμε, τον Σεπτέμβριο!

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Μοναξιά (Rainer Maria Rilke)

Η μοναξιά μοιάζει με τη βροχή. Τα βράδια
απ' του πελάγους αναθρώσκει τον καθρέφτη
από κοιλάδες μακρινές κι από λιβάδια
στον ουρανό ανεβαίνει πάντα, που την έχει.
Κι ύστερα, από εκεί ψηλά, στην πόλη πέφτει.

Πέφτει την ώρα που το φως πια δεν αντέχει,
όταν τους δρόμους βάφουν πάλι τα σκοτάδια,
κι όταν τα σώματα χωρίζουν λυπημένα
δίχως να βρουν ό,τι ζητούν, μένοντας ξένα
κι όταν οι άνθρωποι εκείνοι που μισούνται,
πάλι στο ίδιο στρώμα πέφτουν και κοιμούνται:

τη μοναξιά την παίρνουν τότε τα ποτάμια...

Στίχοι: Rainer Maria Rilke

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Γράμμα ενός αρρώστου (Ν. Καββαδίας)


Φίλε μου Αλέξη, το 'λαβα το γράμμα σου
και με ρωτάς τι γίνομαι, τι κάνω;
Μάθε, ο γιατρός πως είπε στη μητέρα μου
ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνω...

Είναι καιρός όπου έπληξα, διαβάζοντας
όλο τα ίδια που έχω εδώ βιβλία,
κι όλο εποθούσα κάτι νέο να μάθαινα
που να μου φέρει λίγη ποικιλία.

Κι ήρθεν εχθές το νέο έτσι απροσδόκητα
- σιγά ο γιατρός στο διάδρομο εμιλούσε -
και τ' άκουσα. Στην κάμαρα εσκοτείνιαζε
κι ο θόρυβος του δρόμου εσταματούσε.

Έκλαψα βέβαια, κάτω απ' την κουβέρτα μου.
Λυπήθηκα. Για σκέψου, τόσο νέος!
Μα στον εαυτό μου αμέσως υποσχέθηκα
πως θα φανώ, σαν πάντοτε, γενναίος.

Θυμάσαι, που ταξίδια ονειρευόμουνα
κι είχα ένα διαβήτη κι ένα χάρτη
και πάντα για να φύγω ετοιμαζόμουνα
κι όλο η μητέρα μου 'λεγε: το Μάρτη...

Τώρα στο τζάμι ένα καράβι εσκάρωσα
κι ένα του Μαγκρ στιχάκι έχω σκαλίσει:
"Τι θλίψη στα ταξίδια κρύβεται άπειρη!"
Κι εγώ για ένα ταξίδι έχω κινήσει.

Να πεις στους φίλους χαιρετίσματα,
κι αν τύχει κι ανταμώσεις την Ελένη,
πως μ' ένα φορτηγό - πες της - μπαρκάρισα
και τώρα πια να μη με περιμένει...

Αλήθεια! Ο Χάρος ήθελα να 'ρχότανε
σαν ένας καπετάνιος να με πάρει
χτυπώντας τις βαριές πέτσινες μπότες του
κι ένα μακρύ τσιμπούκι να φουμάρει.

Αλέξη, νιώθω τώρα πως σ' εκούρασα.
Μπορεί κιόλας να σ' έκαμα να κλάψεις.
Δε θα 'βρεις, βέβαια, λόγια για μι' απάντηση.
Μα δε θα λάβεις κόπο να μου γράψεις...

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

Την Τετάρτη βρέθηκα σε μια παράσταση στην μουσική σκηνή του "Κυττάρου" όπου ο Θάνος Ανεστόπουλος (πρώην τραγουδιστής, συνθέτης κι στιχουργός των Διάφανων Κρίνων) στην κιθάρα και στα φωνητικά, ο συνθέτης Νίκος Πλάτανος στο πιάνο μαζί με την συμμετοχή του μουσικού Νίκου Γιούσεφ στο μουσικό πριόνι κι της Μαρίας Μανουσάκη στο βιολί παρουσίασαν μια παράσταση με μελοποιημένα ποιήματα αλλά κι νέα τραγούδια από τον νέο δίσκο του Θάνου Ανεστόπουλου. Ένα από τα μελοποιημένα ποιήματα που ακουστήκαν σε αυτήν την μαγευτική βραδιά ήταν κι το παραπάνω. Νιώθω ότι είναι πολύ φτωχά τα λόγια για να εκφράσω πόσο υπέροχα, κι τέλεια περάσαμε όλοι όσοι βρισκόμασταν εκεί. Μια εξαιρετική βραδιά, με μαγευτική ποίηση, με απίστευτες μουσικές, με καταπληκτικές συνθέσεις κι μελοποιήσεις κι με την ταξιδιάρικη φωνή του Θάνου Ανεστόπουλου να σε ταξιδεύει κι να σε ανατριχιάζει συγχρόνως. Θα πραγματοποιηθούν κι άλλες παραστάσεις κι σε αλλά μέρη, κι σας προτείνω όσοι αγαπάτε πραγματικά την ποίηση να πάτε. Να ευχηθώ καλή συνέχεια σε αυτή την παράσταση, κι να συνεχίζουν να μαγεύουν τον κόσμο με τις συνθέσεις τους.
Να 'στε καλά για την υπέροχη βραδιά!

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Έγινε η απώλεια συνήθειά μας


Γλείφω το οξύ απ' τις ρωγμές των χειλιών σου
και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο
τα χρόνια που περάσανε μ' αφήσανε μόνο
να ψάχνω την πνοή μου στον νεκρό εαυτό σου

Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια
που ριγούν στην αγάπη και τον τρόμο
πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο
και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια

Η απουσία σου μ' εξουθενώνει
και δεν μπορώ να συνηθίσω
νιώθω να προχωράω μπροστά
μα πάντα φτάνω πίσω
κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει

Σβήνω τα ίχνη από τα ψέματά μας
παραπατάω στη σιωπή
έγινε η απώλεια συνήθειά μας
κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή

Στίχοι: Διάφανα Κρίνα
Μουσική: Διάφανα Κρίνα

.. Ίσως μία από της ωραιότερες μπαλάντες, που έχω ακούσει ..
[ Ακούστε το, ΕΔΩ! ]

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009

Αποχαιρετισμός


Φθινόπωρο κιόλας! - Μα γιατί η λύπη για τον ήλιο τον αιώνιο, όταν με την αναζήτηση της θεϊκής διαύγειας καταγινόμαστε - πολύ μακρύτερα απ΄ όλους αυτούς που παρέρχονται με τις εποχές.

Φθινόπωρο. Κι η βάρκα μας απάνου σε ακίνητες ομίχλες, πισωγυρίζει στης δυστυχίας το λιμάνι, στη θεόρατη πόλη μ’ ουρανό βαμμένο λάσπη και φωτιά. Α! τα δυσώδη κουρέλια, το μουλιασμένο με βροχή ψωμί, το μεθύσι, οι χίλιοι έρωτες που με σταύρωσαν! Πότε επιτέλους θα αποκάμει τούτη η αιματορουφίχτρα, των μυριάδων ψυχών και πτωμάτων, βασίλισσα, που θα κριθούν! Βλέπω ξανά τον εαυτό μου, η σάρκα μου διαβρωμένη απ’ τη λάσπη και την πανούκλα, σκουλήκια γεμάτα τα μαλλιά κι οι μασχάλες μου κι ακόμα μεγαλύτερα σκουλήκια στην καρδιά μου, ξαπλωμένα μεταξύ αγνώστων δίχως ηλικία, δίχως αίσθημα…Θα μπορούσα να είχα πεθάνει εκεί…Φρικτή μνήμη! Απεχθάνομαι την μιζέρια.

Και τρέμω το χειμώνα, επειδή της άνεσης χαρακτηρίζεται εποχή!

-Μερικές φορές βλέπω στον ουρανό ατέλειωτες ακτές καλυμμένες λευκών εθνών. Απάνω μου, ένα μεγαλοπρεπές χρυσό πλεούμενο, ανεμίζει τις πολύχρωμες σημαίες του στου πρωινού την αύρα. Δημιούργησα κάθε ξεφάντωμα, κάθε θρίαμβο, κάθε δράμα. Προσπάθησα ν’ ανακαλύψω νέα άνθη, νέα αστέρια, νέα σάρκα, νέες διαλέκτους. Πίστεψα πως υπερφυσικές δυνάμεις θα αποκτούσα. Α, καλά! Θα πρέπει να θάψω την φαντασία και τις αναμνήσεις μου! Η ωραία δόξα του καλλιτέχνη και του παραμυθά πάει περίπατο!

Εγώ! Εγώ που ονόμασα τον εαυτό μου μάγο ή άγγελο, χωρίς ηθικούς φραγμούς, επέστρεψα στο χώμα αποζητώντας μια σθεναρή πραγματικότητα να υιοθετήσω! Χωριάτη!

Εξαπατήθηκα; Μπορεί η φιλανθρωπία να είναι η αδελφή του θανάτου για με;

Εν τάχη θα ζητήσω συγχώρεση επειδή ανατράφηκα με ψέματα. Και τώρα ας πηγαίνουμε.

Μα ούτε ένα χέρι φιλικό. Και που να ψάξω βοήθεια;

Αλήθεια, η νέα ώρα είναι το λιγότερο άτεγκτη.

Για αυτό μπορώ να πω ότι η νίκη κερδίσθηκε: ο τριγμός των οδόντων, το σύριγμα της φωτιάς, οι στεναγμοί της μόλυνσης μετριάζονται. Κάθε ανόητη μνήμη μου εξασθενίζει. Οι τελευταίες μου απογοητεύσεις απομακρύνονται - ζήλια των ζητιάνων, των ληστών, των νεκρόφιλων, του κάθε είδους υπανάπτυκτων - καταραμένοι, εάν επρόκειτο να πάρω εκδίκηση!

Κάποιος οφείλει να είναι απόλυτα σύγχρονος.

Κανένα άσμα ασμάτων: κράτησε το κερδισμένο έδαφος. Δύσκολη νύχτα! Το ξεραμένο αίμα καπνίζει στο πρόσωπο μου, και τίποτα δεν άφησα πίσω μου παρ’ εκτός του φριχτού τούτου χαμόδεντρου!… Οι πνευματικές μάχες είναι τόσο βάναυσες όσο και των ανθρώπων ο πόλεμος: αλλά το όραμα της δικαιοσύνης είναι μόνο θέλημα Θεού.

Και στο μεταξύ, τούτη είναι η παραμονή. Ας καλωσορίσουμε κάθε εισροή ζωτικότητας και αληθινής ευαισθησίας. Και την αυγή, οπλισμένοι με φλογερή υπομονή σε μεγαλοπρεπείς πόλεις θα εισέλθουμε.

Γιατί μίλησα για ένα χέρι φιλικό; Ένα μεγάλο μου πλεονέκτημα είναι ότι τώρα μπορώ να γελώ με τους παλιούς ψευδείς μου έρωτες, και να ντροπιάζω εκείνα τ’ άτιμα ζευγάρια - εκεί πίσω αντίκρισα την κόλαση κάθε γυναίκας- και θα’ ναι θεμιτό τώρα να κατέχω την αλήθεια μέσα σ’ ένα σώμα και μια ψυχή.


Απόσπασμα από: Μια Εποχή Στην Κόλαση - Αρθούρος Ρεμπώ

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

Αν τα Εξάρχεια ήταν λιμάνι...


Αν τα Εξάρχεια ήταν λιμάνι
θα 'χα πνιγεί, θα 'χα πεθάνει
θα 'ταν το σπίτι μου ένα πλοίο
στην άγρια νύχτα και στο κρύο

Αν τα Εξάρχεια ήταν λιμάνι
θα τους τιμούσα μ' ένα στεφάνι
χαμένους έρωτες, φίλους και ξένους
συντρόφους έγκλειστους και ξεχασμένους

Αν τα Εξάρχεια ήταν λιμάνι
το φόβο θα 'βλεπα πρώτη να φτάνει
θα 'χαν τα χείλια σου γλύκα κι αλμύρα
τώρα έχει η γεύση μου δάκρυα και μπύρα

Γλάρους θα είχε για περιστέρια
φωτιές στην άμμο τα καλοκαίρια
δε θα 'χε αφίσες για συναυλίες
μα για αγνοούμενους κι εγκληματίες

Αν τα Εξάρχεια ήταν λιμάνι
όλα θα μοιάζαν με πλεκτάνη
θα 'ταν ο Κάβουρας ψαροταβέρνα
μη κλαις για μένα, μονάχα κέρνα

Για όσους χαθήκαν στη πλατεία
έφταιγε πάντα η τρικυμία
ξέχνα εμένα με το καιρό
πες ότι έπεσα μες στο νερό

Μουσική: Αρλέτα
Στίχοι: Sunny Μπαλτζή


Στο παραπάνω τραγούδι θα ήθελα να προσθέσω ένα μικρό στιχάκι, για τα Εξάρχεια που τόσο αγαπάω...

"Αν τα Εξάρχεια ήταν λιμάνι... Θα ήταν το λιμάνι μου."


Πηγή στίχων: Myspace

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009

Nick Drake - Day Is Done


When the day is done
Down to earth then sinks the sun
Along with everything that was lost and won
When the day is done

When the day is done
Hope so much your race will be all run
Then you find you jumped the gun
Have to go back where you begun
When the day is done

When the night is cold
Some get by but some get old
Just to show life’s not made of gold
When the night is cold

When the bird has flown
Got no-one to call your own
Got no place to call your home
When the bird has flown

When the game’s been fought
Newspaper blown accross the court
Lost much sooner than you would have thought
Now the game’s been fought

When the party’s through
Seems so very sad for you
Didn’t do the things you meant to do
Now there’s no time to start anew
Now the party’s through

When the day is done
Down to earth then sinks the sun
Along with everything that was lost and won
When the day is done

[ Ακούστε το, ΕΔΩ! ]

The Black Heart Procession - A Cry For Love


Love not our love

Love isn't supposed to be this way
Love is a poison ring
And love has poured you drinks
Now love waits for you to sleep

Don't lend it to a friend
'Cause you may never see that friend again
But don't bother with a cover
'Cause love can pick out the fakes

But that's not our love
Not our love, not our love
This crime of love, love

Don't you see this crime of love

Love isn't supposed to be this way
Love will sting and love will burn
Love will steal all you've learned
Yes, it will but not our love

Sometimes in your back
And sometimes in your arms
You 'll never know
It's a double edged sword

Don't you bother with a cover
'Cause in a crowd love can pick out the fakes

But that's not our love
Not our love, not our love
Not our love

Love

[ Ακούστε το, ΕΔΩ! ]