Status

... ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ...
Τα ξαναλέμε, τον Σεπτέμβριο!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιογραφίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιογραφίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2009

Bauhaus: Οι σκοτεινοί πρίγκιπες...


Όταν οι πόλεις φλέγονται υπάρχουν κάποιοι που το ευχαριστιούνται και αυτοί δεν είναι οι πυρομανείς, αλλά οι δανδήδες. Οι πυρομανείς είναι αυτοί που θέτουν τη φωτιά, οι δανδήδες είναι αυτοί οι οποίοι χαμογελούν, ξέροντας ότι λογικό είναι που έφτασαν τα πράγματα στο καθαρτήριο πυρ. Και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν τους ενδιαφέρει αν θα γίνουν και οι ίδιοι βορά του. Έτσι, όταν τελείωσε το glam κάπου το 1974 και ήρθε η λαίλαπα του punk στην Αγγλία, υπήρχαν κάποιοι που περίμεναν. Μπολιάζονταν μεν από τις επιταγές του σκληρού ήχου, αλλά τα μυαλό τους ήταν σε πιο ηδυπαθείς ημέρες.

Όταν το 1979 φτιάχτηκαν οι Bauhaus 1919 (ολοκληρωτική δηλαδή αναφορά στο γερμανικό αρχιτεκτονικό κίνημα), οι πρώτες κιθάρες του punk είχαν σιγήσει και λίγο-πολύ όλοι είχαν την απορία για το πού θα πάνε τα πράγματα μετά το μεγάλο bang. Οι κατεστραμμένες κιθάρες θα μπορούσε να είναι η ταμπέλα που έβαλε έξω από το κατάστημα του ο Daniel Ash, κιθαρίστας της μπάντας, και τα πετάλια τα οποία χρησιμοποιούσε εισήγαγαν για πρώτη φορά τη λέξη «πριόνι» αναφορικά με τον ήχο που μπορεί να βγάλει το εξάχορδο όργανο. Ο μόνος ο οποίος εκείνη την εποχή έπαιζε στο ίδιο τεραίν με τον Ash βρισκόταν εκατοντάδες μίλια μακριά - μιλάμε φυσικά για τον Roland S. Howard των Birthday Party. Ενώ όμως οι τελευταίοι αντλούσαν τις πηγές τους από την αμερικάνικη ήπειρο, οι Bauhaus επέλεξαν μια καθαρόαιμη αγγλική προσέγγιση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι δυο διασκευές που τους έκαναν γνωστούς ήταν το "Ziggy Stardust" (#15 στα charts) του δαιμόνιου προπάτορα τους David Bowie και το "Telegram Sam" των T-Rex (δεν βγήκε ως single, αλλά έμαθε σε πολλούς την αυθεντική εκτέλεση). Ναι! Σκληροπυρηνικό και νευρωτικό glam rock. Εξάλλου, όταν ήταν στο απόγειο του το συγκεκριμένο είδος, οι Peter Murphy (γεννηθείς το 1957), Daniel Ash (1957), David Haskins (1957) και Kevin Haskins (1960) αυτό ρούφηξαν ως νεανική μπροσούρα ήχου. Όταν μετά ήρθε το punk ενθουσιάστηκαν, αλλά στα χρωμοσώματα υπήρχε ήδη η εικόνα του παράλληλου με τον ήχο performing πολύ περισσότερο από τα μηδενιστικά υφάσματα και στιλ του punkhead.

Η φωνή του Murphy, φτάνοντας ενίοτε, η αλήθεια είναι, στα επίπεδα αυτοπαρωδίας, έφερνε στο νου ανδρόγυνο ηθοποιό καμπαρέ του μεταπολεμικού Βερολίνου (που τώρα πια όμως ήταν κλεισμένο σε bunker αντιπυρηνικής προστασίας), ο οποίος τραγουδούσε οπερέτες με πατίνα από προθανάτιους ρόγχους για να διασκεδάσει πύρκαυλους στρατιωτικούς και ξεπεσμένες πόρνες. Ακούγεται ηρωικό, αλλά ήταν πολύ απλά ένας ρόλος. Κροταλίζοντα και υψίφωνα φωνητικά με τάσεις μεγαλείου και (πάρα πολύ) Bowie. Οι κιθάρες του Ash έχτιζαν έξυπνους τοίχους ήχου και, πράγματι, ο κιθαρίστας αυτός απέδειξε πολλές φορές ότι, εκτός από καλός οργανοπαίχτης, ήταν και καλός ενορχηστρωτής, ακόμα και αργότερα όταν σχημάτισε με την rhythm section των Bauhaus τους σαφέστατα πιο ρυθμικούς Love & Rockets (με αμερικάνικες καταβολές και βλέψεις). Τα αδέλφια Haskins στο μπάσο και στα τύμπανα ήταν στυλοβάτες χωρίς πολλά μπιζού, μα σίγουρα σταθεροί και στιβαροί. Έτσι έδιναν τη δυνατότητα - στα live ειδικότερα - στον Ash να ακροβατεί μεταξύ θορύβου και Roy Orbison (μεγάλη του αγάπη όπως έχει εξομολογηθεί) και στον Murphy να κινείται με το λιπόσαρκο - και ενίοτε γυμνό από τη μέση και πάνω σώμα του - σε όλο το εύρος της σκηνής. Σαν μαριονέτα που μόλις είχε κηρύξει ανταρσία απέναντι στο χειριστή της. Η ζωντανή τους εμφάνιση στην Αθήνα το 1983 ήταν κάτι παραπάνω από καθηλωτική. Μόλις ένα χρόνο μετά από όταν το κτήνος των Birthday Party είχε προσγειωθεί στο γήπεδο του Σπόρτινγκ, στον ίδιο ακριβώς χώρο η αγγλική τετράδα μας είχε αφήσει άναυδους με την απόλυτη και μανιακή performance της. Ακόμα και με τον πτωχό φωτισμό που είχε η παραγωγή on stage, ο Murphy είχε κινηθεί με έναν τρόπο ώστε μόνο αν διασταύρωνες την Ρίτα Χέηγουωρθ με τον Μεφιστοφελή θα μπορούσες να έχεις τέτοιο έμβρυο. Οι υπόλοιποι απλά παρήγαγαν κόλαση.

Photobucket

Αυτός ακριβώς ήταν και ο λόγος που οι Bauhaus είχαν συμπαθούντες από τελείως διαφορετικούς χώρους. Προσωπικά δεν ήμουν ποτέ φανατικός της dark και gothic αισθητικής, όμως οι τέσσερις από το Νορθχάμπτον είχαν μια κανιβαλίζουσα διάθεση περί του rock ‘n’ roll που με εξίταρε. Οι Bauhaus ικανοποιούσαν με τον ίδιο τρόπο και τον ηδυπαθή δανδή, και τον ναρκισσιστή σκοτεινό γόνο μεσοαστικής οικογένειας (όχι βορείων) προαστίων, και τον «με το μαχαίρι στα δόντια» μετα-punk σκαφτιά δίσκων, και τους πρώιμους urban cowboys και τις «δεν δίνω δεκάρα για το σεξ παρά μόνο θέλω να σκοτώσω τη μάνα μου» θηλυκές σκοτεινές υπάρξεις οι οποίες λυμαίνονταν τις πόλεις. Στοιχεία και άγκυρες για προσομοίωση υπήρχαν σε όλη της διάρκεια της σύντομης καριέρας τους. Φυσικά και δεν κράτησε το κόλπο πολύ: 1979-1985. Δεν γινόταν να μην συγκρουστούν οι Murphy και Ash. Ο καθένας τους νόμιζε ότι σε αυτόν οφείλεται αυτός ο «στο τσακ να γκρεμοτσακιστεί» ήχος της μπάντας. Αμφότεροι, και ειδικότερα ο Murphy, διαπίστωσαν κατόπιν πόσο λάθος έκαναν να μην καταλάβουν το αιώνιο αλλά τόσο παραγνωρισμένο «η ισχύς εν τη ενώσει»...

Photobucket

Ο Peter Murphy πάντοτε θα παραμένει γνωστός σαν ο τραγουδιστής των Bauhaus. Το συγκρότημα από το Northampton της Αγγλίας θεωρείται από πολλούς σαν πνευματικός πατέρας του goth rock...

Πηγή: www.avopolis.gr - Προσωπικές γνώσεις

Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009

Edgar Allan Poe (Έντγκαρ Άλλαν Πόε)


Ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε (19 Ιανουαρίου 1809 - 7 Οκτωβρίου 1849) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, ποιητής και κριτικός. Υπήρξε ένας από τους κύριους εκπροσώπους του αμερικανικού ρομαντισμού. To λογοτεχνικό του έργο είχε σημαντική επίδραση στην παγκόσμια λογοτεχνία, αποτελώντας θεμέλιο λίθο για την εξέλιξη σύγχρονων λογοτεχνικών ειδών, όπως η αστυνομική λογοτεχνία ή οι ιστορίες τρόμου και φαντασίας.

Ο Πόε γεννήθηκε το 1809 στη Βοστώνη και οι γονείς του ήταν ηθοποιοί. Ο πατέρας του, Ντέηβιντ Πόε, εγκατέλειψε την οικογένεια του τον Ιούλιο του 1811 ενώ πέθανε πέντε μήνες αργότερα, στις 11 Δεκεμβρίου. Η μητέρα του, Ελίζαμπεθ Άρνολντ Χόπκινς, υπέφερε από φυματίωση και πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου του 1811, ενώ ο Πόε ήταν μόλις δύο ετών. Μετά το θάνατο της μητέρας του, έζησε στο σπίτι του επιτυχημένου εμπόρου καπνού Τζον Άλλαν και μεγάλωσε στην πόλη Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια.

Το 1815, η οικογένεια Άλλαν μετακόμισε στη Σκωτία και την Αγγλία, όπου έζησαν συνολικά για πέντε χρόνια. Στο διάστημα αυτό, ο Πόε φοίτησε σε δύο αγγλικά σχολεία κοντά στην πόλη του Λονδίνου. Μετά την επιστροφή του στο Ρίτσμοντ, εγγράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, το 1826, όπου παρέμεινε μόνο για ένα χρόνο. Ήρθε σε σύγκρουση με τον πατριό του, εξαιτίας οικονομικών χρεών που ανέπτυξε μέσω της χαρτοπαιξίας, κατά την περίοδο φοίτησης του. Τελικά ο Πόε εγκατέλειψε το σπίτι των Άλλαν και κατατάχθηκε το 1827 στον αμερικανικό στρατό, πιθανότατα για λόγους οικονομικής επιβίωσης. Στην αίτηση κατάταξής του δήλωσε το όνομα Έντγκαρ Α. Πέρι, αναφέροντας επίσης ως ηλικία τα 22 χρόνια ενώ ήταν δεκαοχτώ ετών. Τον ίδιο χρόνο δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο, μία ποιητική συλλογή με τίτλο Ταμερλάνος και άλλα Ποιήματα.

Το 1829, εκδόθηκε το δεύτερο ποιητικό βιβλίο του Al Aaraaf, ενώ παράλληλα έκανε αίτηση εγγραφής στην στρατιωτική ακαδημία του Ουέστ Πόιντ (West Point), με την υποστήριξη του πατριού του. Εκεί θεωρείται πως ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το έργο άλλων ρομαντικών ποιητών, ενώ σύντομα ανέπτυξε εκ νέου οικονομικά χρέη. Υπήρξε σκόπιμα αμελής ως προς τα καθήκοντά του γεγονός που οδήγησε τελικά στην απόλυσή του. Αμέσως μετά, ο Πόε μετακόμισε στη Βαλτιμόρη όπου έζησε με την θεία του Μαρία Κλεμ και την πρώτη του ξαδέλφη Βιρτζίνια Ελίζα Κλεμ. Προκειμένου να συντηρείται οικονομικά, ξεκίνησε να γράφει πεζά κείμενα υποβάλλοντας συμμετοχή σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Το 1833, βραβεύτηκε για το διήγημά του Μήνυμα στο μπουκάλι, γεγονός που του εξασφάλισε μία πρώτη αναγνώριση σε ένα περιορισμένο τοπικό λογοτεχνικό κύκλο.

Το Δεκέμβριο του 1835, άρχισε να εργάζεται ως συντάκτης στην εφημερίδα Southern Literary Messenger (Λογοτεχνικός Αγγελιοφόρος του Νότου), στο Ρίτσμοντ. Την ίδια περίοδο παντρεύτηκε τη δεκατριάχρονη ξαδέρφη του, η οποία στο πιστοποιητικό του γάμου τους, αναφερόταν ψευδώς πως ήταν είκοσι ενός ετών.

Το 1838 εκδόθηκε η Αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πυμ (The Narrative of Arthur Gordon Pym) ενώ το καλοκαίρι του επόμενου χρόνου, ο Πόε μετακόμισε στη Φιλαδέλφεια, όπου ξεκίνησε να εργάζεται ως βοηθός συντάκτη στο περιοδικό Burton's Gentleman's Magazine. Δημοσίευσε αρκετά άρθρα, διηγήματα και κριτικές απολαμβάνοντας ολοένα και μεγαλύτερη φήμη. Το ίδιο διάστημα, εκδόθηκε η δίτομη συλλογή έργων του Tales of the Grotesque and Arabesque (Ιστορίες του Γκροτέσκου και του Αραβουργήματος), η οποία αν και δεν αποτέλεσε σημαντική εμπορική επιτυχία, επαινέθηκε από την κριτική και θεωρείται σήμερα ορόσημο στην ιστορία της αμερικανικής λογοτεχνίας. Ο Πόε εγκατέλειψε τη θέση του μετά από περίπου ένα χρόνο και ανέλαβε χρέη βοηθού συντάκτη στο περιοδικό Graham's Magazine.

Στις 20 Ιανουαρίου του 1842, η σύζυγός του έδειξε για πρώτη φορά δείγματα πως έπασχε από φυματίωση και υπό το βάρος της ασθένειάς της, ο Πόε κατέφυγε στο ποτό. Εγκατέλειψε εκ νέου την θέση του στο Graham's Magazine και επέστρεψε στη Νέα Υόρκη όπου εργάστηκε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στην εφημερίδα Evening Mirror και ως συντάκτης στην έκδοση του Broadway Journal. Στις 29 Ιανουαρίου του 1845 εκδόθηκε το ποίημα του Το Κοράκι, ένα από τα πιο γνωστά έργα του και το οποίο του πρόσφερε μεγάλη αναγνώριση, γεγονός που τον βοήθησε επίσης να αυξήσει το ισχνό του εισόδημα δίνοντας διαλέξεις. Ανατυπώθηκε σε αρκετές εφημερίδες και περιοδικά, ωστόσο ο ίδιος ο Πόε δεν αποκόμισε οικονομικά οφέλη από το ίδιο το έργο εξαιτίας της έλλειψης νόμων περί πνευματικών δικαιωμάτων.

Τον Ιανουάριο του 1847, η σύζυγός του Βιρτζίνια πέθανε και τον επόμενο χρόνο, ο Πόε αρραβωνιάστηκε την ποιήτρια Σάρα Έλεν Ουίτμαν. Ο προγραμματισμένος τους γάμος τελικά δεν πραγματοποιήθηκε, πιθανότατα εξαιτίας των προβλημάτων του Πόε με το ποτό. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, η μητέρα της Ουίτμαν είχε σημαντική συμβολή στη διάλυση της σχέσης τους. Με βάση την αλληλογραφία του Πόε, εκείνης της περιόδου, γνωρίζουμε ότι επιχείρησε να αυτοκτονήσει, από υπερβολική δόση λάβδανου. Αργότερα, ο Πόε επέστρεψε στο Ρίτσμοντ όπου αραβωνιάστηκε την Σάρα Ελμίρα Ρόυστερ και μαζί όρισαν ως ημερομηνία του γάμου τους την 17η Οκτωβρίου του 1849.

Σύμφωνα με επιστολή του προς την Μαρία Κλεμ στις 18 Σεπτεμβρίου του 1849, ο Πόε θα πραγματοποιούσε ένα ταξίδι στη Φιλαδέλφεια, προκειμένου να συναντήσει την ποιήτρια Λέον Λάουντ, με αφορμή την επιμέλεια της έκδοσης ενός τόμου με έργα της. Ανακαλύφθηκε σε παραληρηματική κατάσταση στους δρόμους της Βαλτιμόρης από έναν περαστικό, ο οποίος μετά από σχετική υπόδειξη του Πόε, έστειλε επιστολή στον Δρ. J. E. Snodgrass, ενημερώνοντας τον σχετικά. Ο Snodgrass έλαβε την επιστολή στις 3 Οκτωβρίου και την ίδια ημέρα φρόντισε, μαζί με τον θείο του Πόε, Χένρυ Χέρινγκ, για την μεταφορά του Πόε στο νοσοκομείο, όπου τελικά πέθανε στις 7 Οκτωβρίου. Καθώς δεν κατάφερε κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του να συνέλθει επαρκώς, ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει πώς είχε οδηγηθεί στην κατάσταση του. Όταν βρέθηκε, φορούσε ρούχα που πιστεύεται ότι δεν του ανήκαν ενώ επανειλημμένα πρόφερε το όνομα Ρέυνολντς κατά την διάρκεια της τέταρτης νύχτας που έμεινε στο νοσοκομείο. Σύμφωνα με επιστολή του ιατρού Δρ. John J. Moran που εξέτασε τον Πόε στο νοσοκομείο, προς την θεία του, οι τελευταίες του λέξεις ήταν "Lord help my poor soul" ("Κύριε βοήθησε την φτωχή ψυχή μου").

Η πραγματική αιτία θανάτου του Πόε παραμένει ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα και δεν υπάρχει μία οριστική θέση, καθώς ουδέποτε υπήρξε ή βρέθηκε ένα επίσημο πιστοποιητικό θανάτου. Ο Δρ. J. E. Snodgrass, ο οποίος γνώριζε προσωπικά τον Πόε και βρέθηκε μαζί του στις τελευταίες του ημέρες, βεβαίωνε πως ο θάνατός του ήταν απόρροια αλκοολισμού. Αντίθετα, ο Δρ. John Moran, θεωρούσε πως ο θάνατός του δεν σχετιζόταν με χρήση κάποιου είδους τοξικής ουσίας. Τόσο τα γραπτά του Snodgrass όσο και του Moran, με θέμα τις τελευταίες ημέρες ζωής του Πόε, περιέχουν σημαντικές αντιφάσεις με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζονται εν γένει με δυσπιστία από τους μελετητές και βιογράφους του συγγραφέα. Πληθώρα άλλων θεωριών έχουν προταθεί επίσης, μεταξύ αυτών πιθανή σύφιλη, επιληψία, δηλητηρίαση, δολοφονία ή λύσσα, θεωρίες όμως που δεν επιβεβαιώνονται μέχρι σήμερα από επίσημα ιατρικά έγγραφα ή αναφορές.

Η ταφή του έγινε στις 8 ή 9 Οκτωβρίου και ο τάφος του βρίσκεται στη Βαλτιμόρη, όπου αποτελεί ένα ιδιαίτερο αξιοθέατο της περιοχής. Από το 1949, κάποιος ανώνυμος επισκέπτης επισκέπτεται τον τάφο του στις 19 Ιανουαρίου, αφήνοντας τρία κόκκινα τριαντάφυλλα και ένα μπουκάλι κονιάκ στη μνήμη του.

Photobucket

Την ημέρα της ταφής του Πόε, μία νεκρολογία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα New York Tribune, υπογεγραμμένη με το ψευδώνυμο Ludwig, το οποίο όπως αποκαλύφθηκε αργότερα ανήκε στον εκδότη και επιμελητή ανθολογιών, Ρούφους Ουίλμοτ Γκρίζγουολντ. Η νεκρολογία ανέφερε στην εισαγωγή της: "O Έντγκαρ Άλλαν Πόε είναι νεκρός. Πέθανε στη Βαλτιμόρη προχθές. Η ανακοίνωση αυτή θα τρομάξει αρκετούς, αλλά λίγοι θα νιώσουν θλίψη για το γεγονός." και θεωρείται απόρροια της εχθρότητας που είχε καλλιεργηθεί μεταξύ του Πόε και του Γκρίσγουολντ.

Το έργο του Έντγκαρ Άλλαν Πόε είχε σημαντική επιρροή τόσο στην αμερικανική όσο και στην παγκόσμια λογοτεχνία, αποτελώντας το θεμέλιο λίθο για σύγχρονα είδη όπως η αστυνομική λογοτεχνία και οι ιστορίες τρόμου ή φαντασίας. Θεωρείται πρωτοπόρος στο είδος του αστυνομικού μυθιστορήματος, το οποίο ανέπτυξε μέσα από τις τρεις ιστορίες του με ήρωα τον Ογκύστ Ντυπέν (Auguste Dupin), μεταξύ αυτών Οι Δολοφονίες της Οδού Μοργκ. Τα έργα αυτά αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τις μεταγενέστερες ιστορίες του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, με κεντρικό ήρωα τον Σέρλοκ Χολμς.

Η φήμη του Πόε υπήρξε αρκετά μεγάλη τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη. Αμερικανοί λογοτέχνες που εκτιμούσαν το έργο του και επηρεάστηκαν από αυτό, ήταν ο Ουώλτ Ουίτμαν, ο Χ. Φ. Λάβκραφτ, ο Ουίλλιαμ Φώκνερ, καθώς και ο Χέρμαν Μέλβιλ. Αντιθέτως, ο Μαρκ Τουαίην υπήρξε αυστηρός κριτής του, όπως και ο ποιητής Τ. Σ. Έλιοτ, ο οποίος ωστόσο εκτιμούσε το κριτικό του έργο.

Ιδιαίτερα σημαντική επίδραση είχε το έργο του Πόε στη γαλλική λογοτεχνία και ειδικότερα στον γαλλικό συμβολισμό. Ο Κάρολος Μπωντλαίρ μετέφρασε σχεδόν το σύνολο των πεζών του κειμένων, καθώς και αρκετά ποιήματα του. Σε επαφή με το έργο του ήρθε και ο ποιητής Στεφάν Μαλλαρμέ, ο οποίος επίσης μετέφρασε έργα του, ενώ αφιέρωσε δικά του ποιήματα στον Πόε. Επηρέασε σημαντικά και τον Ιούλιο Βερν, ο οποίος έγραψε ένα δοκίμιο για το έργο του, Poe et ses oeuvres (Ο Πόε και τα έργα του), ενώ το μυθιστόρημα του Η Σφίγγα των Πάγων (Le Sphinx des glaces), αποτελούσε συνέχεια της Αφήγησης του Άρθρουρ Γκόρντον Πυμ του Πόε. Ενδεικτικό της επίδρασης του Πόε στη Γαλλία, είναι επιπλέον το γεγονός πως οι ζωγράφοι Εντουάρ Μανέ και Γκουστάβ Ντορέ φιλοτέχνησαν αναπαραστάσεις έργων του. Σε μετεγενέστερη περίοδο, ο Πωλ Βαλερί και ο Μαρσέλ Προυστ υπήρξαν επίσης θαυμαστές του. Με αφετηρία τη Γαλλία, έργα του μεταφέρθηκαν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στην Αγγλία, μεταξύ των λογοτεχνών που τα εκτίμησαν, υπήρξαν ο Άλγκερνον Σουίνμπουρν και ο Όσκαρ Ουάιλντ.

Πηγή: Βικιπαίδεια