Σε λίγο βγαίνω κι εγώ... στο δρόμο

Καλησπέρα, καλησπέρα... σε όλους τους συμbloggers μου.

Χάθηκα λίγο αυτό το καιρό, αλλά έχω και εγώ την δικαιολογία μου. Εδώ κι κάποιες μέρες έχω αρχίσει μαθήματα οδήγησης κι το έχω ρίξει στο διάβασμα. Πολλά σήματα, περιορισμοί, απαγορεύσεις, πρόστιμα, σταμάτα, ξεκίνα, αναστροφή, βρεγμένο οδόστρωμα, διασταυρώσεις, συσσωρευτής, εκκινητής, προτεραιότητες, stop, διαβάσεις... κι άλλα τέτοια μηχανολογικά κι όχι μόνο, των σημάτων οδήγησης.

Σήμερα λοιπόν, στον player (σπάνιο, για το blog μου... χεχε) παίζει χαρούμενο τραγούδι (απο θέμα μουσικής τουλάχιστον). Είναι μια χαρούμενη μέρα για έμενα γιατί έδινα εξετάσεις σήμερα πρώτη φορά κι κατάφερα να περάσω τα σήματα οδήγησης με άριστα (30/30 στις ερωτήσεις) κι με διάβασμα ελάχιστων ημερών κι μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα (λόγω του ότι απο τα Χριστούγεννα κι μετά, θα πρέπει να φύγω για την Πάτρα για την σχολή μου κι δεν θα είμαι στην Αθήνα να συνεχίσω τα μαθήματα, έτσι τα κάνω λίγο ταχύρυθμα).

Με αυτό το τρόπο λοιπόν, πάει το πρώτο μέρος των μαθημάτων. Τώρα μπαίνουμε στα βασικά, κι ξεκινάω το πρακτικό μέρος της οδήγησης αυτοκινήτου.

Όπου να 'ναι βγαίνω κι εγώ... στο δρόμο!

Ωραίο μάθημα στα χαμένα παιδιά

Ωραία παιδιά κατάχαμα κυλάει
το πιο ωραίο ρόδο απ' το στεφάνι σας
αδράξτε κάθε τι που προσπερνάει
μα αν σε βιτρίνα εμπρός βρεθεί η χάρη σας
ή σε γκισέ φυλάξτε το τομάρι σας
(θυμάστε Κολε Ντε Καγιέ τον λέγανε)
το άσυλο εμπιστεύτηκε ναι σαν κι εσάς,
σημάδεψε ο μπάτσος και τον ξέκανε

Παιχνίδι ειν' η ζωή μα όχι για ψιλά
χάνεται η ψυχη κι ίσως το σώμα
αν χάσετε δεν έχει θέση εκεί ψηλά
ποιο μπαρ θα σε δεχτεί αν είσαι λιώμα;
μα κι αν κερδίσετε θαναι μια ακόμα
(γυναίκα που λαμπάδιασε σαν άχυρο)
για μια μοναχα νύχτα σας το λέω μα
για τόσα λίγα κρίμα τέτοιο ενέχυρο

Καθένας ας μ' ακούσει και συμπέρασμα θα βγάλει πως απλές αλήθειες λέω
χειμώνα καλοκαίρι ειναι το κέρασμα καλόδεχτο και το κορίτσι ωραίο
και λάμπει σαν το νόμισμα το νέο
(που ανεμομάζωμα είναι και σκορπίζεται)
μα εγώ σιγά το λέω σα να φταίω
η ήρα απ' το στάρι δε χωρίζεται

Στίχοι: Francois Villon

Μετάφραση: Γ.Κοροπούλης

Αφιερωμένο στο Μιχάλη Καλτεζά, στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, στα παιδιά του Πολυτεχνείου του 1973 κι σε όλα εκείνα τα παιδιά που "έφυγαν", κι "φεύγουν" καθημερινά.

Μελοποίησεις που εχουν γίνει στο παραπάνω ποίημα:

Απο τον Θάνο Ανεστόπουλο, ΕΔΩ!

Απο τα Υπόγεια Ρεύματα, ΕΔΩ!

Μοναξιά (Rainer Maria Rilke)

Η μοναξιά μοιάζει με τη βροχή. Τα βράδια
απ' του πελάγους αναθρώσκει τον καθρέφτη
από κοιλάδες μακρινές κι από λιβάδια
στον ουρανό ανεβαίνει πάντα, που την έχει.
Κι ύστερα, από εκεί ψηλά, στην πόλη πέφτει.

Πέφτει την ώρα που το φως πια δεν αντέχει,
όταν τους δρόμους βάφουν πάλι τα σκοτάδια,
κι όταν τα σώματα χωρίζουν λυπημένα
δίχως να βρουν ό,τι ζητούν, μένοντας ξένα
κι όταν οι άνθρωποι εκείνοι που μισούνται,
πάλι στο ίδιο στρώμα πέφτουν και κοιμούνται:

τη μοναξιά την παίρνουν τότε τα ποτάμια...

Στίχοι: Rainer Maria Rilke

Γράμμα ενός αρρώστου (Ν. Καββαδίας)

Φίλε μου Αλέξη, το 'λαβα το γράμμα σου
και με ρωτάς τι γίνομαι, τι κάνω;
Μάθε, ο γιατρός πως είπε στη μητέρα μου
ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνω...

Είναι καιρός όπου έπληξα, διαβάζοντας
όλο τα ίδια που έχω εδώ βιβλία,
κι όλο εποθούσα κάτι νέο να μάθαινα
που να μου φέρει λίγη ποικιλία.

Κι ήρθεν εχθές το νέο έτσι απροσδόκητα
- σιγά ο γιατρός στο διάδρομο εμιλούσε -
και τ' άκουσα. Στην κάμαρα εσκοτείνιαζε
κι ο θόρυβος του δρόμου εσταματούσε.

Έκλαψα βέβαια, κάτω απ' την κουβέρτα μου.
Λυπήθηκα. Για σκέψου, τόσο νέος!
Μα στον εαυτό μου αμέσως υποσχέθηκα
πως θα φανώ, σαν πάντοτε, γενναίος.

Θυμάσαι, που ταξίδια ονειρευόμουνα
κι είχα ένα διαβήτη κι ένα χάρτη
και πάντα για να φύγω ετοιμαζόμουνα
κι όλο η μητέρα μου 'λεγε: το Μάρτη...

Τώρα στο τζάμι ένα καράβι εσκάρωσα
κι ένα του Μαγκρ στιχάκι έχω σκαλίσει:
"Τι θλίψη στα ταξίδια κρύβεται άπειρη!"
Κι εγώ για ένα ταξίδι έχω κινήσει.

Να πεις στους φίλους χαιρετίσματα,
κι αν τύχει κι ανταμώσεις την Ελένη,
πως μ' ένα φορτηγό - πες της - μπαρκάρισα
και τώρα πια να μη με περιμένει...

Αλήθεια! Ο Χάρος ήθελα να 'ρχότανε
σαν ένας καπετάνιος να με πάρει
χτυπώντας τις βαριές πέτσινες μπότες του
κι ένα μακρύ τσιμπούκι να φουμάρει.

Αλέξη, νιώθω τώρα πως σ' εκούρασα.
Μπορεί κιόλας να σ' έκαμα να κλάψεις.
Δε θα 'βρεις, βέβαια, λόγια για μι' απάντηση.
Μα δε θα λάβεις κόπο να μου γράψεις...

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

Την Τετάρτη βρέθηκα σε μια παράσταση στην μουσική σκηνή του "Κυττάρου" όπου ο Θάνος Ανεστόπουλος (πρώην τραγουδιστής, συνθέτης κι στιχουργός των Διάφανων Κρίνων) στην κιθάρα και στα φωνητικά, ο συνθέτης Νίκος Πλάτανος στο πιάνο μαζί με την συμμετοχή του μουσικού Νίκου Γιούσεφ στο μουσικό πριόνι κι της Μαρίας Μανουσάκη στο βιολί παρουσίασαν μια παράσταση με μελοποιημένα ποιήματα αλλά κι νέα τραγούδια από τον νέο δίσκο του Θάνου Ανεστόπουλου. Ένα από τα μελοποιημένα ποιήματα που ακουστήκαν σε αυτήν την μαγευτική βραδιά ήταν κι το παραπάνω. Νιώθω ότι είναι πολύ φτωχά τα λόγια για να εκφράσω πόσο υπέροχα, κι τέλεια περάσαμε όλοι όσοι βρισκόμασταν εκεί. Μια εξαιρετική βραδιά, με μαγευτική ποίηση, με απίστευτες μουσικές, με καταπληκτικές συνθέσεις κι μελοποιήσεις κι με την ταξιδιάρικη φωνή του Θάνου Ανεστόπουλου να σε ταξιδεύει κι να σε ανατριχιάζει συγχρόνως. Θα πραγματοποιηθούν κι άλλες παραστάσεις κι σε αλλά μέρη, κι σας προτείνω όσοι αγαπάτε πραγματικά την ποίηση να πάτε. Να ευχηθώ καλή συνέχεια σε αυτή την παράσταση, κι να συνεχίζουν να μαγεύουν τον κόσμο με τις συνθέσεις τους.
Να 'στε καλά για την υπέροχη βραδιά!